Bırakıversem kendimi
Uçurumlardan denizlere…
Arşimet bulmamış olsaydı kaldırma kuvvetini…
Bulmasaydı da; dipte kalabilseydim son nefese kadar…
Bırakıversem kendimi
Düşerken potansiyel enerjim hesaplanamasaydı…
Yüksekliğimin belirsizliğinden…
Ama düşüyorum şimdi…
Tutmayın…
Gitsem uzaklara şimdi…
Geri dönmemecesine hem de!
Ağlasam hiç susmacasına…
İçimde ne varsa akıtsam
Akan yaşlarımla beraber…
Yaşamamak ve yaşamamak arasında yaşamak gibi bir şey benimkisi…
Ruhsuz, umutsuz, bitkin…
Hayat daha da hissettirmeye başladı kendini…
Daha da acıtmaya…
Tüm zıtlıklar savaşta beynimin içinde…
Farkındayım ve bir o kadar da bihaber…
Kim galip çıkacak
O da meçhul…
Hava parçalı hüzünlü,
Yerde dökülen kalp kırıklarını hüzün damlaları sürüklüyor…
Şemsiyen yok…!
Sucuk gibi ıslanmış yüreğin.
Saatler umutsuzluğu vuruyor…
Gecenin karanlığını, bozuyor şehrin ışıkları…
Ağaçlar da nasibini alıyor bu yapay ışıktan…
Ay ışığı aydınlatsaydı yaprakları, yolları, evleri,
Karanlık yüzümü…
Dolunay olsa…
Penceremin ardından bakıp da görebildiğim bir deniz olsa şimdi…
Şimdi bu şehirde, kim bilir kaç göz açılıp kapanmıştır…
Yaşadığımıza şükretmeli…
Yoksa göçüp gidenlerden mi olmalı…
Zaman hem çare, hem çaresizlik…
Hem dert hem deva…
Hem çıkmaz yol hem dört yol…
Zaman; zamansızlık…
Gözlerini dikip öylece bakakaldığında
Geçen saniye, dakika, saat…
Zaman…
Belki de ziyan…